شان نزول سوره محمد و فتح و حجرات و ق و طور در شان امام علی

 

بسم الله الرحمن الرحیم



و از نیز سوره محمد نازل شده است:

اَلَّذینَ کَفَرُوا وَ صَدُّوا عَنْ سَبیلِ اللّهِ أَضَلَّ أَعْمالَهُمْ وَالَّذینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ وَ آمَنُوا بِما نُزِّلَ عَلى مُحَمَّدٍ وَ هُوَ الْحَقُّ مِنْ رَبِّهِمْ کَفَّرَ عَنْهُمْ سَیِّئاتِهِمْ وَ أَصْلَحَ بالَهُمْ

کسانى که کفر ورزید و از راه خدا بازداشتند، (خدا) اعمال آنان را تباه کرد و آنان که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده‏اند و به آنچه بر محمد نازل شده ایمان آورده‏اند که آن خود حق و از جانب پروردگارشان است، خدا بدى‏هاى آنان را از بین مى‏برد و حالشان را بهبود مى‏دهد.

(سوره محمد آیات 1 ـ 2)

عن ربیعة بن ناجذ، عن علی علیه السلام قال: سورة محمد آیة فینا، وآیة فی بنی أمیّة.

ربیعة بن ناجذ از على(ع) نقل مى‏کند که گفت: در سوره محمد آیه‏اى درباره ما و آیه‏اى درباره بنى امیه وجود دارد.

عبداللّه‏ بن حزن قال: سمعت الحسین بن علیّ بمکة وذکر (الذین کفروا و صدّوا عن سبیل اللّه‏ أضلّ أعمالهم، والذین آمنوا وعملوا الصالحات وآمنوا بما نزّل



على محمّد و هو الحقّ من ربّهم) ثم قال: نزلت فینا وفی بنی أمیّة.

عبداللّه‏ بن حزن گفت: در مکه از حسین بن على شنیدم که این آیات را خواند: «الذین کفروا وصدّوا عن سبیل اللّه‏ اضل اعمالهم والذین آمنوا و عملوا الصالحات و آمنوا بما نزل على محمد و هو الحق من ربهم» و گفت: درباره ما و بنى امیه نازل شده است.

عن جعفر بن الحسین الهاشمی قال: فی هذه السورة یعنی سورة محمد آیة فینا وآیة فی بنی أمیّة.

وقال الحسن بن الحسن: إذا أردت أن تعرفنا وبنی أمیّة فأقرأ (الذین کفروا) آیة فینا وآیة فیهم إلى آخر السورة.

جعفر بن حسین هاشمى گفت: در این سوره یعنى سوره محمد آیه‏اى درباره ما و آیه‏اى درباره بنى امیه وجود دارد وحسن بن حسن گفت: هرگاه بخواهى که ما وبنى امیه را بشناسى بخوان: «الذین کفروا»را که آیه‏اى درباره ما وآیه‏اى درباره آنان است.

 

و نیز در این سوره نازل شده است:

وَ الَّذینَ قُتِلُوا فى سَبیلِ اللّهِ فَلَنْ یُضِلَّ أَعْمالَهُمْ

وکسانى که در راه خدا کشته شده‏اند، اعمال آنان تباه نمى‏شود.

(سوره محمد آیه 3)

879 ـ عن عبداللّه‏ ابن عباس قال فی قول اللّه‏ عزّوجلّ: (والذین قتلوا فی سبیل اللّه‏) هم واللّه‏ حمزة بن عبدالمطلب سید الشهداء، وجعفر الطیار: (فلن یضل أعمالهم) یقول: لن یبطل حسناتهم فی الجهاد، وثوابهم الجنة (سیهدیهم) یقول: یوفقهم للأعمال الصالحة (ویصلح بالهم) حالهم ونیّاتهم وعملهم (ویدخلهم الجنة عرّفها لهم) وهداهم لمنازلهم.

عبداللّه‏ بن عباس درباره سخن خداوند: «والذین قتلوا فى سبیل اللّه‏»گفت: آنان به



خدا سوگند حمزه سید الشهدا و جعفر طیار هستند «فلن یضلّ اعمالهم» حسنات آنان در جهاد از بین نمى‏رود «ویصلح بالهم» یعنى حال و نیت و عمل آنان را اصلاح مى‏کند «ویدخلهم الجنة عرفها لهم» یعنى آنان را به بهشت وارد مى‏کند و آن بهشت را براى آنان معرفى مى‏کند و آنان را به منازل خودشان مى‏برد.

 

ونیز در این سوره نازل شده است:

ذلِکَ بِأَنَّ اللّهَ مَوْلَى الَّذینَ آمَنُوا وَ أَنَّ الْکافِرینَ لا مَوْلى لَهُمْ

این بدانجهت است که خداوند مولاى کسانى است که ایمان آورده‏اند و کافران مولى ندارند.

(سوره محمد آیه 10)

عن سعید بن جبیر، عن ابن عباس فی قوله: (ذلک بأن اللّه‏ مولى الذین آمنوا) یعنی ولیّ علی و حمزة وجعفر وفاطمة و الحسن والحسین وولیّ محمد(ص) ینصرهم بالغلبة على عدوّهم (وأن الکافرین) یعنی أبا سفیان بن حرب و أصحابه (لامولى لهم) یقول: لا ولیّ لهم یمنعهم من العذاب.

سعید بن جبیر از ابن عباس درباره سخن خداوند: «ذلک بان اللّه‏ مولى الذین آمنوا» نقل مى‏کند که گفت: یعنى مولاى على و حمزه و جعفر و فاطمه و حسن و حسین و مولاى محمد، که آنان را با غلبه بر دشمنشان یارى مى‏کند «وان الکافرین» یعنى ابوسفیان بن حرب و یاران او «لا مولى لهم»یعنى مولایى ندارند که آنان را از عذاب باز دارد.



و نیز در این سوره نازل شده است:

أَفَمَنْ کانَ عَلى بَیِّنَةٍ مِنْ رَبِّه کَمَنْ زُیِّنَ لَهُ سُوآءُ عَمَلِه وَ اتَّبَعُوآا



أَهْوآءَهُمْ

آیا کسى که حجتى از جانب پروردگار خود دارد، همانند کسى است که عمل بد او در نظرش جلوه داده شده و از هواهایشان پیروى مى‏کنند؟

(سوره محمد آیه 13)

عن عبداللّه‏ بن عباس فی قوله تعالى: (أفمن کان على بیّنة من ربّه) یقول: على دین من ربّه، نزلت فی رسول اللّه‏ صلى اللّه‏ علیه وآله و سلم وعلیّ، کانا على شهادة أن لا إله إلاّ اللّه‏ وحده لا شریک له (کمن زیّن له سوء عمله) أبو جهل بن هشام، وأبوسفیان بن حرب؛ إذا هویا شیئا عبداه، فذلک قوله: (واتّبعوا أهواءهم).

ابن عباس راجع به آیه: «افمن کان على بینة من ربه»گفت: یعنى بر دین پروردگارش باشد، این آیه درباره پیامبر و على نازل شده که شهادت مى‏دادند که معبودى جز خدا نیست، او یگانه است و شریکى ندارد «کمن زین له سوء عمله» ابوجهل بن هشام و ابوسفیان بن حرب هستند آنان چیزى را دوست داشتند و آن را عبادت مى‏کردند و این است معناى «واتبعوا اهوائهم»



و نیز در این سوره نازل شده است:

فَاِذا عَزَمَ الْأَمْرُ فَلَوْ صَدَقُوا اللّهَ لَکانَ خَیْرًا لَهُمْ فَهَلْ عَسَیْتُمْ اِنْ تَوَلَّیْتُمْ أَنْ تُفْسِدُوا فِى الْأَرْضِ وَ تُقَطِّعُوآا أَرْحامَکُمْ

و چون فرمان داده مى‏شود، اگر به خدا راست گویند براى آنان بهتر است پس جز این انتظار دارید که اگر رویگردان شدید، در زمین فساد کنید و پیوند خویشاوندى را قطع نمایید.

(سوره محمد آیه 22)

(305)

عن ابن عباس فی قوله تعالى: (فإذا عزم الأمر) یقول: جدّ الأمر وأمروا بالقتال (فلو صدقوا اللّه‏) نزلت فی بنی أمیّة لیصدقوا اللّه‏ فی إیمانهم وجهادهم و المعنى لوسمحوا بالطاعة والإجابة، لکان خیرا لهم من المعصیة والکراهیة (فهل عسیتم إن تولّیتم) فلعلّکم إن ولیتم أمر هذه الأمة أن تعصوا اللّه‏ (وتقطّعوا أرحامکم) قال ابن عباس: فولاّهم اللّه‏ أمر هذه الأمة فعملوا بالتجبّر والمعاصی وتقطّعوا أرحام نبیّهم محمد وأهل بیته.

ابن عباس گفت: «فاذا عزم الامر»یعنى چون کار سخت شد و به جنگ فرمان داده شدند «فلو صدقوا اللّه‏»درباره بنى امیه نازل شده یعنى خدا را در ایمان و جهادشان باور کنند یعنى اگر اطاعت و اجابت مى‏کردند، برایشان از گناه و کراهیت بهتر بود «فهل عسیتم ان تولیتم»یعنى شاید اگر از این کار رویگردان شدید، خدا را معصیت کنید

/ 0 نظر / 8 بازدید